Piszemy o …

tematy ważne, ciekawe i humorystyczne

Arkbalista – ciężka kusza

Arkbalista (arcuballistae) była konstrukcją pochodzenia rzymskiego stosowaną jako broń lekka w pierwszej linii legionu razem z manubalistami. największą popularnością cieszyła się jednak w średniowieczu, kiedy z powodzeniem zastąpiła wielkie i ciężkie kusze wałowe, które nie sprawdzały się podczas walki w polu.

We Francji zwana arbalete tour, w Niemczech standarmbrust, nazywana także toksobalistą i karrobalistą, rozpowszechniła się zarówno w Europie Zachodniej, jak i w Europie Wschodniej.

arkbalistaArkbalista była ciężką kuszą osadzoną na dwukołowej lawecie, w której cięciwę napinano kołowrotem. Mogła miotać kamienne i żelazne kule, wielkie bełty zaopatrzone w żelazne groty oraz drewniane belki. Maksymalna donośność arkbalisty używanej zarówno w otwartym polu, jak i podczas zdobywania miast i twierdz wynosiła około 900 m. O sile uderzenia świadczy fakt, że wystrzelony z odległości 200 m półkilogramowy metalowy belt przebijał grubą drewnianą belką. W otwartym polu, aby wzmocnić siłę działania, miotano pociski jednocześnie z kilku machin ustawionych obok siebie w dogodnym, osłoniętym miejscu. Wielkie arkbalisty, zwane espringolami, radziły sobie skutecznie z murami obleganych twierdz, jednak z racji swej wielkości, ciężaru i małej ruchliwości nie nadawały się do walk w polu. Rozpiętość łuku tych molochów sięgała 12 m i pomimo zespołu skomplikowanych przekładni i kołowrotów cięciwę musiało napinać 50 ludzi. Zasięg dzisiaj nie wydaje się imponujący, gdyż wynosił około 1100 m, należy jednak pamiętać, że na taką odległość miotano pociski o wadze do 200 kg.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*